Atesty, patenty i medale
Patenty
Nasze produkty są chronione patentem polskim, europejskim i amerykańskim.
Medale
Firma AKRA Sp. z o. o. zdobyła medale na międzynarodowych wystawach wynalazków w Budapeszcie, Genewie oraz Brukseli.
Atesty
Posiadamy atest PZH pozwalający montować nasze urządzenia na wodzie przeznaczonej do spożycia. Pozytywną opinię wydały także m.in. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji oraz Urząd Dozoru Technicznego.
Bałtyk powoli się dusi "Rzeczpospolita", 08.11.2006r. dodatek "Człowiek i nauka"
Morze nie ma czym oddychać. Najgorzej jest na zachód od wyspy Gotlandia. Szwedzi wykryli tam olbrzymi obszar całkowicie pozbawiony tlenu.
Jeszcze nigdy nie obserwowano tak dużego stężenia siarkowodoru w wodach Morza Bałtyckiego. Pomiarów dokonali naukowcy ze Szwedzkiego Instytutu Meteorologii i Hydrologii. Siarkowodór jest związkiem toksycznym, uniemożliwia życie roślinom i zwierzętom, żywią się nim jedynie bakterie. - Dowodzi to, w jak niebezpiecznej sytuacji jest nasze morze, i świadczy zarazem, że jeśli nie podejmiemy zdecydowanych kroków, możemy już nie wybrnąć z tego problemu - mówi prof. Fredrik Wulff ze szwedzkiego instytutu. Pozbawiona tlenu strefa śmierci ma powierzchnię 40 tys. km kwadratowych, czyli jest większa niż województwo mazowieckie.
Skutek
Nieszczęście polega na tak zwanym przeżyźnianiu - do wody trafia nadmierna ilość substancji umożliwiających rozwój organizmów roślinnych, glonów, sinic. Najgroźniejsze są związki azotu i fosforu. Na przykład z jednego kilograma fosforu może powstać półtorej tony substancji roślinnej. Szczególnie niebezpieczne są sinice, ponieważ wytwarzają toksyny. Dawniej zaliczano je do glonów, obecnie wraz z bakteriami - do prokariontów, nie mają bowiem otoczonego błoną jądra komórkowego, a ich DNA pływa wewnątrz komórki. Ich masowy rozwój jest dla Bałtyku zabójczy. Żyją w górnej warstwie wody, najcieplejszej i najlepiej oświetlonej, która nie sięga poniżej 20 metrów. Martwe sinice opadają na dno i tworzą warstewkę martwej substancji organicznej (białka). Ponieważ brakuje tam tlenu, warstwa podlega rozkładowi gnilnemu i powstaje z niej siarkowodór. A to jest dla Bałtyku trucizna - na dnie, gdzie trwa taki proces, życie zamiera. Ekologiczne pustynie, na których potrafią żyć wyłącznie bakterie żywiące się związkami siarki, powstają w różnych miejscach akwenu. Ich powierzchnia jest zmienna, lekarstwem dla nich są wlewające się podczas jesiennych sztormów (pchane północno-zachodnimi wiatrami) dobrze natlenione wody z Morza Północnego. Jeśli tak jak w tym roku, po bardzo ciepłym lecie oraz długiej, ciepłej i bezsztormowej jesieni, wody z Morza Północnego są stosunkowo słabo natlenione, a w dodatku ciepłe, nie opadają do dna Bałtyku i nie mogą go uleczyć.
Główne przyczyny
Pustynie ekologiczne powstają przede wszystkim dlatego, że do morza dostają się nieoczyszczone ścieki komunalne. Praktycznie jest to po prostu nawóz, płynny kompost zawierający resztki żywności. W ściekach znajdują się także fosforany, wchodzące w skład proszków do prania i czyszczenia. Niektóre środki czystościowe zawierają nawet 30 proc. fosforanów, a przecież nie ma gospodarstwa domowego, w którym nie byłyby używane, niezależnie od pory roku. Zabójcze dla Bałtyku ścieki pochodzą również z hodowli świń, bydła i drobiu, szczególnie gdy stosuje się metodę bezściółkową - nie używa się w oborach i chlewach słomy, lecz spłukuje nieczystości wodą. Kolejnym źródłem zanieczyszczeń Bałtyku są obficie nawożone pola uprawne. Nadmierne stosowanie nawozów sprawia, że w zależności od pogody od 30 do 60 proc. nawozów spłukiwanych jest z pól do strumieni i rzek, którymi trafiają do morza. Aktualnie w rzekach ilość tych substancji jest nie tylko wysoka, ale także stała przez cały rok. Winowajcą jest również przemysł spożywczy odprowadzający dużą ilość ścieków produkcyjnych z substancjami zawartymi w białku roślinnym i zwierzęcym.
Najnowsza plaga
W ostatnich dwóch dekadach pojawiło się na skalę masową jeszcze jedno zagrożenie, natury nie biologicznej, lecz mechanicznej: ogromny ruch statków i związane z tym niebezpieczeństwo zanieczyszczeń olejowych. Na bardzo małym morzu, jakim jest Bałtyk, ruch statków jest niezwykle intensywny, stanowi 15 proc. żeglugi morskiej całego świata. Po Bałtyku pływa codziennie 2 tys. statków, z czego 200 to tankowce. Działa tu ponad 40 terminali paliwowych, a wkrótce przybędą nowe. Dramatycznie rośnie zatem ryzyko przedostania się do morza ropy i jej pochodnych. A przecież już teraz trafia do niego rocznie nawet kilkanaście tysięcy ton tzw. zanieczyszczeń olejowych. Wraz z nimi do Bałtyku dostaje się rocznie potężna dawka metali ciężkich: około 13 330 kg rtęci, 23 610 kg kadmu, 337 400 kg ołowiu, 1 594 710 kg miedzi, 4 032 770 kg cynku. Wchłaniane w postaci mięsa ryb szkodzą zdrowiu ludzi. Skutki dla bałtyckiego życia są opłakane. Olej (ropa) tworzy na powierzchni warstwę blokującą mieszanie się tlenu atmosferycznego z wodą i dochodzi do katastrofalnego dla flory i fauny niedotlenienia wody. Olej w wodzie blokuje także dostęp światła i hamuje proces asymilacji. Do powstania ciągłej warstewki oleju na powierzchni wystarczy 50 litrów na jeden kilometr kwadratowy. Taka warstewka nie jest widoczna gołym okiem.
Skutki braku tlenu w Bałtyku i obecność siarkowodoru dosięgną przemysłu rybnego i turystycznego. Wody pełne alg (sinic) nie tylko nie zachęcają do kąpieli, ale są wręcz niebezpieczne dla ludzi. Badacze ze Szwedzkiego Instytutu Meteorologii i Hydrologii przewidują, że w nadchodzących latach będzie się powtarzało zjawisko masowego rozrostu alg w Bałtyku, a najbardziej zagrożone pod tym względem jest jego południowe - polskie - wybrzeże.
Krzysztof Kowalski
Cicha pandemia
Narażenie dzieci na kontakt z toksycznymi zanieczyszczeniami przemysłowymi może wywoływać uszkodzenia w ich mózgach uważają naukowcy. Na łamach prestiżowego magazynu " The Lancet" prof. Phillippe Grandjean z Harvard School of Public Health oraz prof. Philip Landrigan z Mount Sinai School of Medicine przedstawiają listę 202 toksycznych substancji, które negatywnie wpływają na rozwój mózgu płodów i noworodków. Ich zdaniem takie substancje o udokumentowanej toksyczności jak ołów, związki metylortęciowe, arsen, polichlorowane bifenyle (PCB) i toluen już wywołały niewielkie zmiany w rozwoju neurologicznym milionów dzieci na świecie. Uszkodzenia te nie są klinicznie zauważalne, ale skutkują m.in. częstszym autyzmem, występowaniem ADHD (nadpobudliwości psychoruchowej), podwyższoną agresją. "Konsekwencją może być również wyższe ryzyko parkinsona i innych chorób neurodegeneracyjnych" uważa prof. Landrigan. Według naukowców praktycznie każde dziecko urodzone w krajach uprzemysłowionych między 1960 a 1980 rokiem było narażone na niekorzystny wpływ związków ołowiu z paliw płynnych. Efektem było obniżenie inteligencji jednostek wybitnych (z IQ powyżej 130) i wzrost liczby osób z IQ poniżej 70. Wcześniej podobny raport o szkodliwych chemikaliach prezentowała organizacja ekologiczna WWF.